نیامد شب تیره کس بر سرش

گهی دست کردی چو زلفش دراز

که چون گیسویش در برآرد به ناز

به غیر از خیال رخ دلبرش

چو آغوش بهر کنارش گشود

نظر کردش اندر میان هیچ بود

به خورشید گفتی بر آن رخ متاب