به باد صبا لابه کردی سحر

نظر کردش اندر میان هیچ بود

به خورشید گفتی بر آن رخ متاب

مبادا که آزرده گردد ز تاب

که آهسته بر راه او می گذر

مبادا که چشمش که خوش خفته است

همان زلف مشکین که آشفته است