که آهسته بر راه او می گذر

به خورشید گفتی بر آن رخ متاب

مبادا که آزرده گردد ز تاب

به باد صبا لابه کردی سحر

مبادا که چشمش که خوش خفته است

همان زلف مشکین که آشفته است

به آواز پایت در آید ز خواب