مبادا که چشمش که خوش خفته است

مبادا که آزرده گردد ز تاب

به باد صبا لابه کردی سحر

که آهسته بر راه او می گذر

همان زلف مشکین که آشفته است

به آواز پایت در آید ز خواب

رود از حدیث تو ناگه به تاب