به آواز پایت در آید ز خواب

که آهسته بر راه او می گذر

مبادا که چشمش که خوش خفته است

همان زلف مشکین که آشفته است

رود از حدیث تو ناگه به تاب

دلم را ز خاک درش باز جو

وگر یابی آنجاش آهسته گو