وگر یابی آنجاش آهسته گو

به آواز پایت در آید ز خواب

رود از حدیث تو ناگه به تاب

دلم را ز خاک درش باز جو

که من دورم ای دل ز جانان تو

تو با جان خوشی، ای خوشا جان تو

تو نزدیکی ای دل بر آن دل گسل