که صبحی گشاید ز خواب خمار

همین کان سر نامه را باز کرد

ز مژگان گهر باری آغاز کرد

گشادش به صد ناز چون چشم یار

سواد حروفش پر از نور بود

بیاضش پر از در منثور بود

شکن بر شکن همچو زلف بتان