بیاضش پر از در منثور بود

گشادش به صد ناز چون چشم یار

که صبحی گشاید ز خواب خمار

سواد حروفش پر از نور بود

شکن بر شکن همچو زلف بتان

که در هر شکن داشت صد دل نهان

به سطری کز آن نامه می خواند ماه