که در هر شکن داشت صد دل نهان

سواد حروفش پر از نور بود

بیاضش پر از در منثور بود

شکن بر شکن همچو زلف بتان

به سطری کز آن نامه می خواند ماه

به یک حرف می کرد صد بار آه

پشیمان از آن کرده خویش بود