پشیمان از آن کرده خویش بود

که در هر شکن داشت صد دل نهان

به سطری کز آن نامه می خواند ماه

به یک حرف می کرد صد بار آه

پشیمانی آنگه نمی داشت سود

به خود بر تن خویش بیداد کرد

برین داستانی جهان یاد کرد