به سطری کز آن نامه می خواند ماه

بیاضش پر از در منثور بود

شکن بر شکن همچو زلف بتان

که در هر شکن داشت صد دل نهان

به یک حرف می کرد صد بار آه

پشیمان از آن کرده خویش بود

پشیمانی آنگه نمی داشت سود