به یک حرف می کرد صد بار آه

شکن بر شکن همچو زلف بتان

که در هر شکن داشت صد دل نهان

به سطری کز آن نامه می خواند ماه

پشیمان از آن کرده خویش بود

پشیمانی آنگه نمی داشت سود

به خود بر تن خویش بیداد کرد