پشیمانی آنگه نمی داشت سود

به سطری کز آن نامه می خواند ماه

به یک حرف می کرد صد بار آه

پشیمان از آن کرده خویش بود

به خود بر تن خویش بیداد کرد

برین داستانی جهان یاد کرد

ازین پیش خوش طوطئی نغز گوی