برون رفتن از جای خود پیشه کرد

فراخ است روزی و روی زمین

چه باشم در این خانه آهنین؟

چو این رای بد با خود اندیشه کرد

به بومی شد آن طوطی بلهوس

که از بوم ناشناختش باز کس

نخوردی بجای برنج و شکر