به چیزی که بخشیده اندت بساز

مکن دولت عافیت را رها

مینداز خود را به خود در بلا

مکن دست آز و هوس را دراز

اگر مور را آز کمتر بدی

چرا پایمال همه کس شدی؟

گل رفته از بوستان چون شنید