مکن دولت عافیت را رها

در آخر بدانست که اول چه داشت

بجائی که وقتت خوش است ای پسر

نمی بایدت کرد ز آنجا سفر

مینداز خود را به خود در بلا

مکن دست آز و هوس را دراز

به چیزی که بخشیده اندت بساز