بجائی که وقتت خوش است ای پسر

بجز بازگشتن طریقی ندید

به زحمت سفر کرد و راحت گذاشت

در آخر بدانست که اول چه داشت

نمی بایدت کرد ز آنجا سفر

مکن دولت عافیت را رها

مینداز خود را به خود در بلا