نسیم صبا از گلستان دمید

اگر مور را آز کمتر بدی

چرا پایمال همه کس شدی؟

گل رفته از بوستان چون شنید

همی خواست کاید به باغ و بهار

ولی داشت از شرم در پای خار

به ناچار بشکست بازار خویش