همی خواست کاید به باغ و بهار

چرا پایمال همه کس شدی؟

گل رفته از بوستان چون شنید

نسیم صبا از گلستان دمید

ولی داشت از شرم در پای خار

به ناچار بشکست بازار خویش

دگر باره آن رنجش آورد به پیش