تو تا همچو ابرم برفتی ز سر

چو ماهی که از آب گردد جدا

ز هجران روی تو پژمرده ام

تو باقی بمانی که من مرده ام

ز برگ رزان هر دمم خشکتر

مگر سایه ای بر سر آری مرا

دگر تازه و تر برآری مرا