شبی وقت گل بودم اندر چمن

که گر بشنود سگ بر آرد فغان

که سگ حق نعمت شناسد نکو

ولی هیچ حقی نمی داند او

می و شمع بودند شب یار من

شنیدم که پروانه با بلبلی

که می کرد از عشق گل غلغلی