درونش ز بند غم آزاد گشت

بیا پیش تا ز آن لب چون نبات

دهان را بشویم به آب حیات

صنم چون شنید این سخن شاد گشت

بیامد به پای ملک در فتاد

ملک بوسه اش بر سر و چشم داد

می لعل خوردند تا گاه شام