سر ماهرویان مجلس به خواب

ملک بوسه اش بر سر و چشم داد

می لعل خوردند تا گاه شام

چو شد جام مغرب ز می لعل فام

ز مستی فرو رفت چو آفتاب

سوی کاخ خود هر یکی را به دوش

کشیدند می در سر و رفته هوش