چنین بودشان مجلس آراستن

ز مستی فرو رفت چو آفتاب

سوی کاخ خود هر یکی را به دوش

کشیدند می در سر و رفته هوش

به می روز و شب کام دل خواستن

سپیده دم آن دم که ساقی هور

می لعل دادی به جام بلور