چنین عیش کردند با یکدگر

ملک دامنی گوهر افشاندی

ز رامشگران بانگ و فریاد خاست

ز جان زینهار و ز دل داد خواست

حسد برد گیتی بر ایشان مگر

جهان را همه وقت این رسم و خوست

که چون جمع بیند میان دو دوست