به فراش فرمود یک روز شاه

که چون جمع بیند میان دو دوست

کند هردو را شادی و اندوه و غم

به تیغ جدایی ببرد ز هم

که بر روی صحرا زند بارگاه

سر و سرکشان را همه گرد کرد

ز جام بلورین می لعل خورد