ز بس کوهه زین مرکب سوار

به هر سو خرامان در آن انجمن

به زیر اندرش نقره خنگی چو آب

چو بر پشت صبح دمان آفتاب

تو گفتی پلنگ است در کوهسار

همی تاخت در جامه آهنین

چو تابنده گوهر ز پولاد چین