چو تابنده گوهر ز پولاد چین

ز بس کوهه زین مرکب سوار

تو گفتی پلنگ است در کوهسار

همی تاخت در جامه آهنین

میانی ز چشم تصور نهان

درآویخته خنجری ز آن میان

چو یک قطره آب اندر آمیخته