دری بار بر شادمانی ببست

بسی گفت در دل دعای ملک

روان شد وز آنجا ملک بازگشت

دگر باره با ناله دمساز گشت

چو یعقوب با بیت احزان نشست

به غیر از غم یار چیزی نخورد

به جز وصل او آرزویی نکرد