شبی صورت یارش آمد به پیش

چو یعقوب با بیت احزان نشست

به غیر از غم یار چیزی نخورد

به جز وصل او آرزویی نکرد

به زاری همی گفت با یار خویش

که ای جان من کرده از تن سفر

و یا روشنایی دور از نظر