نمی خورد جز آب خنجر جگر

دل کوه شد ز آن چکا چاک چاک

چه در خون گردان تبر زین نشست

گذشت از سر و تن تبریزین شکست

نمی کرد جز تیر بر دل گذر

سپهدار ایران چو باد وزان

که خیزد به فصل خزان در رزان