سپهدار ایران چو باد وزان

گذشت از سر و تن تبریزین شکست

نمی خورد جز آب خنجر جگر

نمی کرد جز تیر بر دل گذر

که خیزد به فصل خزان در رزان

به هر سو که مرکب برانگیختی

سر از تن چو برگ رزان ریختی