به شادی روی صنم نوش کرد

که در نمی کرد کشتی گذر

ملک تشنه آن جام می بستدش

چو کشتی که دریا کشد در خودش

زمان گذشته فراموش کرد

بفرمود دارای گیتی ستان

به دُرنامنه تا حملهای گران