زمان گذشته فراموش کرد

ملک تشنه آن جام می بستدش

چو کشتی که دریا کشد در خودش

به شادی روی صنم نوش کرد

بفرمود دارای گیتی ستان

به دُرنامنه تا حملهای گران

به پیلان ز گنجینه بیرون برد