خم آورد بالای سرو سهی

چه بزمی که زد خنده بر بزم کی

چنین تا برآمد برین چند سال

بر آن ماه ناگه بگردید حال

گرفتش گل لعل رنگ بهی

نسیم خزان بر بهارش گذشت

چو چشم خوش خویش بیمار گشت