گرفتش گل لعل رنگ بهی

چنین تا برآمد برین چند سال

بر آن ماه ناگه بگردید حال

خم آورد بالای سرو سهی

نسیم خزان بر بهارش گذشت

چو چشم خوش خویش بیمار گشت

طلب کرد بالین سرش از وبال