زمین در پلاس سیه تار و پود

چو شکر در آمیختندش به عود

بر آمد ز سوز دل خلق دود

تو گفتی که بودش سیاه و کبود

چو تابوتش از جای برداشتند

همه ناله و وای برداشتند

بزرگان سراسیمه چون بیهشان