چو تابوتش از جای برداشتند

بر آمد ز سوز دل خلق دود

تو گفتی که بودش سیاه و کبود

زمین در پلاس سیه تار و پود

همه ناله و وای برداشتند

بزرگان سراسیمه چون بیهشان

همه راه بر دوش نعشش کشان