فرو رفت در بامداد شباب

گل نازکش نیست در خورد گل

که هر ذره جزویست از جان و دل

دریغا که این سرو قد آفتاب

شکمخواره خاکا، خنک جان تو

که جان جهانی است مهمان تو

تن نازکان می خوری زیر زیر