در اول بسی بی قراری نمود

نگشتی از این خوردنی هیچ سیر

من نامراد از تو دارم غبار

که داری مراد مرا در کنار

در آخر بجز صبر درمان نبود

پس از مرگ او شاه سالی چو ماه

نمی رفت جز در کبود و سیاه