دل خاک پر حسرت آدمی است

کسی کو تواند گذشت از جهان

بر او خوار و آسان بود ترک جان

بسا درد و حسرت که زیر ز می است

همه سرو بالاست در زیر خاک

چو گل کرده پیراهن عمر چاک

زمانه بر آمیخت چون گل به گل