چو گل کرده پیراهن عمر چاک

بسا درد و حسرت که زیر ز می است

دل خاک پر حسرت آدمی است

همه سرو بالاست در زیر خاک

زمانه بر آمیخت چون گل به گل

تن نازنینان چین و چگل

به هر پای کان می نهی بر گذر