هوای خرامیدن است اندر او

اجازت ندارد که گوید سخن

سهی سرو یاری نگاری است چیست

که بر جویبار از روان دست شست

به دستان ولی سرو را پای کو؟

بر آن گلرخان نوحه گر شد سحاب؟

بدیشان همی بارد از دیده آب