کجا آن رخ ناز پروردشان؟

به دستان ولی سرو را پای کو؟

بر آن گلرخان نوحه گر شد سحاب؟

بدیشان همی بارد از دیده آب

بیا این زمان بین گل زردشان

اجل بر سمن خاکشان بیخته

چو گل نازک اندامشان ریخته