دمی چشم ها نیست خالی زنم

که باشد که از دوری دل گسل

نگرید؟ مگرسنگ پولاد دل

خطا می کنم سنگ را نیز هم

اگر شمع بینی بدانی یقین

که می سوزد از فرقت انگبین

به خونابه رخسار از آن شست لعل