که باشد که از دوری دل گسل

چرا آب گریان و نالان شود

به مقدار خود هریکی را غمی است

دلی نیست کو خالی از ماتمی است

نگرید؟ مگرسنگ پولاد دل

خطا می کنم سنگ را نیز هم

دمی چشم ها نیست خالی زنم