اگر بیش ازین غرق خون آمدی

گهی با بتان در گریبانت دست

تو را خود بس است این قدر عیب و عار

که افکند مادر به صحرایت خوار

شدی پاک و ز آهو برون آمدی

به باد صبا گفت مشک ختن

که این قصه باد است از آن دم مزن