شدی پاک و ز آهو برون آمدی

تو را خود بس است این قدر عیب و عار

که افکند مادر به صحرایت خوار

اگر بیش ازین غرق خون آمدی

به باد صبا گفت مشک ختن

که این قصه باد است از آن دم مزن

اگر چه مرا حرمت اینجاست بیش