همان شوق مسکن بود در سرش

کند کاخ زرینش بیت الحزن

غریبی نه رنگش گذارد نه روی

به باد هوایش دهد رنگ و بوی

بود کوخ خود به ز کاخ زرش

به نار حجیم از کسی خوی کرد

بود بر دلش باد فردوس سرد