شود چشمه بخشت من تیره آب

رخم سرخ و روشن شود چشم من

شبانگه که آید زمان فراق

که بادا سیه دودمان فراق

نه توش و توانم بماند نه تاب

ز بیم جدایی غمی می شوم

به خود زرد و لرزان فرو می روم